Pięciobój nowoczesny – zasady, konkurencje, trening

Pięciobój nowoczesny łączy pływanie 200 m, szermierkę szpadą, jazdę konną lub tor przeszkód oraz bieg ze strzelaniem na 3000 m, a o miejscu decyduje suma zdobytych punktów. To jedna z najbardziej wszechstronnych dyscyplin olimpijskich, w której liczy się technika, wytrzymałość i odporność psychiczna. Jeśli chcesz zrozumieć zasady, konkurencje, format zawodów i sposób treningu w tej dyscyplinie, przeczytasz tu wszystko w jednym miejscu.

Co to jest pięciobój nowoczesny?

W 1912 roku podczas Igrzysk w Sztokholmie do programu olimpijskiego włączono nową dyscyplinę, zaprojektowaną przez Pierre’a de Coubertina. Miała odtworzyć zadania młodego oficera – jazdę konno, walkę bronią białą i palną, pływanie oraz bieg. Z tego pomysłu powstał pięciobój nowoczesny, dziś rozgrywany w formacie jednodniowym.

Wyjątkowa rola Szwecji nie była przypadkiem – to właśnie Szwedzi wprowadzili pięciobój nowoczesny do programu igrzysk, a pierwszym mistrzem olimpijskim został Gösta Lilliehöök. Reprezentanci Szwecji całkowicie dominowali w tej dyscyplinie aż do lat 60. XX wieku, nadając ton jej rozwojowi i szkoleniu na całym świecie.

Od samego początku wchodzą w jego skład pięć różnych konkurencji, ale ich format zmieniał się z czasem. Od 1996 roku zawody rozgrywa się w jeden dzień, a dystanse skrócono – pływanie z 300 do 200 m, bieg z 4000 do 3000 m. To sprawiło, że rywalizacja stała się bardziej dynamiczna i łatwiejsza do śledzenia z trybun.

Przez wiele lat startowali tylko mężczyźni. Kobiety po raz pierwszym wystąpiły na igrzyskach w Sydney 2000, co całkowicie zmieniło obraz tej dyscypliny. Od 1949 roku, w latach nieolimpijskich, rozgrywane są też Mistrzostwa Świata w pięcioboju, gdzie zawodnicy walczą indywidualnie, drużynowo i w sztafetach.

Pięciobój nowoczesny to pięć odmiennych konkurencji w jeden dzień, połączonych jednym systemem punktacji i jedną klasyfikacją generalną.

Format zawodów międzynarodowych

W rywalizacji rangi mistrzostw świata i Pucharu Świata obowiązuje wielostopniowy system eliminacji. Najpierw rozgrywane są kwalifikacje, z których najlepsi awansują do półfinałów. W półfinałach startuje zwykle 36 zawodników, a do ścisłego finału przechodzi 18 najlepszych pięcioboistów. Dopiero w finale rozstrzygają się losy medali, przy pełnym programie konkurencji i transmisjach telewizyjnych.

Współczesny format łączy elementy klasycznego pięcioboju z nowoczesnymi rozwiązaniami: rundą rozstawieniową w szermierce, punktacją przeliczaną na czas startu w biegu oraz coraz większą rolą toru przeszkód OCR, który stopniowo zastępuje jazdę konną w najważniejszych imprezach.

Jakie są konkurencje i zasady punktacji?

W aktualnym formacie dyscyplina składa się z czterech bloków: pływanie 200 m stylem dowolnym, szermierka szpadą (z rundą rankingową, rozstawieniową i bonusową), jazda konna skoki przez przeszkody lub tor OCR oraz końcowy bieg przełajowy 3000 m połączony ze strzelaniem z pistoletu laserowego. O miejscu decyduje suma punktów, a na końcu jest przeliczana na czas startu w biegu.

Pływanie

Konkurencja pływacka odbywa się na basenie 50‑metrowym. Zawodnik pokonuje 4 długości basenu, czyli 200 metrów, stylem dowolnym. W międzynarodowym systemie punktacji czas 2:30 jest czasem bazowym. W starszych tabelach odpowiadał on 250 punktom, a w zaktualizowanych każda pełna sekunda różnicy od 2:30 oznacza zysk lub stratę 2 punktów wielobojowych. Im szybciej, tym więcej punktów, im wolniej, tym więcej traci się na starcie do biegu.

Start w seriach ustala się na podstawie zgłoszonego czasu, dlatego ważne jest realistyczne deklarowanie możliwości – zawyżony czas grozi trafieniem do zbyt mocnej serii, a zaniżony może oznaczać pływanie z wolniejszymi rywalami i trudność w „podciągnięciu się” za konkurencją.

W szkoleniu krajowym stosuje się też bardziej „młodzieżowy” przelicznik, w którym wynik 2:30 to 1000 punktów, a każde 0,33 s różnicy oznacza zmianę o 4 punkty. Ułatwia to pracę z dziećmi i nastolatkami, bo szybciej widać różnice poziomu przy krótszych dystansach.

Szermierka

Szermierka rozgrywana jest szpadą, w systemie „każdy z każdym”. Walka trwa maksymalnie minutę i kończy się na jedno trafienie. Jeśli nikt nie trafi, obaj zawodnicy notują porażkę. Wynik podstawowej rundy rankingowej przelicza się na punkty – 25 zwycięstw oznacza 250 punktów, a każda wygrana lub przegrana zmienia rezultat o 5 punktów.

Na poziomie międzynarodowym przed półfinałami rozgrywa się dodatkowo rundę rozstawieniową w formule „każdy z każdym”. Jej celem jest ustalenie kolejności zawodników w dalszej części turnieju. Nie daje ona od razu punktów wielobojowych, lecz decyduje o rozstawieniu w fazie pucharowej (eliminacyjnej) rozgrywanej podczas półfinałów i finałów, a także o kolejności wejścia do rundy bonusowej.

Po rundzie rankingowej odbywa się właśnie bonusowa runda szermierki. Zawodnicy ustawieni są w kolejności od najniższego do najwyższego miejsca. Zwycięstwo w pojedynku daje 2 dodatkowe punkty, a triumfator całej rundy wstępnej może dopisać ich 4. Jeśli w pojedynku bonusowym żaden z zawodników nie zada trafienia w ciągu minuty (obustronna porażka), na planszy pozostaje ten, kto zajął wyższe miejsce w rundzie wstępnej. Ta część często decyduje o końcowym ustawieniu przed jazdą konną czy torem OCR.

Jazda konna i tor przeszkód

W klasycznym formacie zawodnicy startują w skokach przez przeszkody. Losują konie, mają około 20 minut na rozprężenie, a potem jadą parkur długości 350–450 m z 12 przeszkodami, w tym jedną podwójną i jedną potrójną. Zaczynają z 300 punktami, a za każdą zrzutkę odejmuje się 7 punktów. Za wyłamanie, upadek czy inne błędy potrąca się 10 punktów, a każda sekunda ponad normę czasu to kolejne -1 punkt.

Regulamin jeździecki zawiera też rygorystyczne limity. Przekroczenie normy czasu przejazdu parkuru o jej dwukrotność skutkuje natychmiastową eliminacją zawodnika z tej konkurencji. Jeśli liczba startujących jest dwukrotnie większa niż liczba przygotowanych koni, każdy wierzchowiec może zostać wykorzystany maksymalnie dwa razy, co ma chronić zwierzęta przed przeciążeniem i wymusza bardzo sprawną logistykę zawodów.

W polskim systemie szkolenia wysokość przeszkód rośnie z kategorią wiekową. Dla młodzieżowców parkur ma 110 cm, a wśród seniorów 120 cm. To wymaga od zawodnika nie tylko siły i wyczucia, ale też umiejętności szybkiego „dogadania się” z losowo przydzielonym koniem.

W związku z reformą międzynarodową coraz większą rolę zaczyna odgrywać specjalistyczny tor przeszkód w formule OCR. Składa się on standardowo z ośmiu przeszkód na dystansie około 70 metrów, a czas przejazdu przekłada się na punkty – na przykład wynik 65 sekund może odpowiadać 250 punktom, a każda 0,33 s różnicy zmienia rezultat o 1 punkt. Czas mierzony jest z dokładnością do 1/100 sekundy, więc każde potknięcie ma znaczenie.

W kategoriach młodzieżowców i seniorów 6 przeszkód ma charakter stały, a 2 są losowane przed kwalifikacjami oraz każdą rundą półfinałową i finałową. Wśród juniorów i juniorów młodszych wszystkie osiem elementów pozostaje niezmienne, co ułatwia naukę techniki. Zawodnicy muszą pokonywać przeszkody zgodnie z instrukcjami sędziowskimi – np. używając rąk i nóg w określony sposób. Błędy techniczne skutkują najpierw ostrzeżeniem, a powtarzane mogą prowadzić do dyskwalifikacji. Po nieudanej próbie można cofnąć się na początek danej przeszkody i spróbować ponownie, ale druga nieudana próba na tym samym elemencie oznacza eliminację z toru.

Bieg przełajowy i strzelanie

Końcowa konkurencja to bieg przełajowy na dystansie 3000 m połączony ze strzelaniem z pistoletu laserowego. W oficjalnym formacie Laser Run dystans ten podzielony jest na 5 rund biegowych po 600 metrów, przedzielonych 4 sesjami strzeleckimi. Pierwsze strzelanie następuje od razu po starcie, potem zawodnicy na zmianę biegną i strzelają, a ostatnie 600 m pokonują już bez wizyty na stanowisku.

Na każdej rundzie strzeleckiej zawodnik z odległości 10 m musi trafić 5 razy w limicie 50 sekund. Może ruszyć dalej po pięciu celnych trafieniach lub po upływie czasu, bez karnych kół czy doliczania sekund – kara jest pośrednia, bo długie celowanie po prostu wydłuża pobyt na stanowisku.

Przed biegiem sumę punktów z wcześniejszych konkurencji zamienia się na czas startu. Obowiązuje zasada 1 punkt różnicy = 1 sekunda opóźnienia. Lider rusza pierwszy, pozostali goną go w odpowiednich odstępach. Ten, kto jako pierwszy minie linię mety, wygrywa całe zawody – widz ogląda więc prosty wyścig „kto pierwszy na mecie, ten mistrz”.

W krajowym systemie szkolenia często stosuje się dokładny przelicznik: czas 12:30 w kombinacji bieg–strzelanie odpowiada 2000 punktom, a każda 1 sekunda różnicy to 4 punkty w górę lub w dół. W międzynarodowych tabelach można spotkać uproszczony wariant, w którym wynik 13:20 odpowiada 500 punktom, a każda sekunda różnicy powyżej lub poniżej tego czasu to zmiana o dokładnie 1 punkt. Federacje krajowe dostosowują przeliczniki do swoich systemów ligowych, ale zasada jest ta sama – bieg i strzelanie potrafią całkowicie odwrócić klasyfikację.

W biegu końcowym różnica jednego punktu zamienia się w jedną sekundę opóźnienia na starcie, dlatego każdy detal wcześniejszych konkurencji ma realne przełożenie na finisz.

Jak wygląda szkolenie dzieci i młodzieży?

Droga młodego zawodnika do pełnego pięcioboju jest podzielona na etapy. W Polsce stosuje się system dwuboju, trójboju i czwórboju, dopasowany do wieku oraz możliwości rozwojowych dzieci. Dzięki temu obciążenia rosną stopniowo, a technika ma czas się utrwalić.

W najmłodszej kategorii 2‑bój młodzik (do 12 lat) dzieci startują tylko w pływaniu na 50 m i biegu na 600 m. W wieku 13–14 lat, w dwuboju juniora młodszego, dystanse rosną do 100 m pływania i 1000 m biegu. Dopiero u 15–16‑latków pojawia się pierwsza kombinacja strzelania z biegiem.

W trójboju dla juniora młodszego zawodnicy pływają 200 m, a następnie startują w kombinacji strzelanie + bieg 3×800 m. U juniorów (17–18 lat) dochodzi szermierka, tworząc 4‑bój, a kombinacja wydłuża się do 4×800 m. Kategoria młodzieżowiec 19–23 i senior różnią się już głównie wysokością parkuru (lub poziomem trudności toru OCR) i szczegółami regulaminu.

Takie stopniowanie widać w praktyce na imprezach krajowych. Międzywojewódzkie Mistrzostwa Młodzików gromadzą dziesiątki dzieci z województw warmińsko‑mazurskiego, pomorskiego i kujawsko‑pomorskiego, a Ogólnopolska Olimpiada Młodzieży daje szansę rywalizacji kategoriom U14 i U16. Wyniki z takich zawodów służą potem do wyłaniania kadr i planowania szkolenia.

Przykładem może być OOM 2026 w Kraśniku (30.06–02.07.2026), w której wystartowali zawodnicy 25 klubów z 10 województw. Województwo pomorskie zajęło 2. miejsce w klasyfikacji końcowej (137 punktów), zdobywając łącznie 5 medali – 1 złoty i 4 srebrne. Złoty medal w sztafecie 3‑boju wywalczyli Liliana Wieczorek (UKS „Dwójka” Tczew) i Konrad Łaski (UKS „Ósemka” Starogard Gdański). Srebro w trójboju indywidualnym zdobył Konrad Łaski, a w dwuboju indywidualnym – Lena Hering (UKS „Dwójka” Tczew). Srebrne medale w sztafetach 2‑boju dołożyły także dziewczęta: Lena Hering i Sophia Wyżlic (MUKS Kosakowo) oraz chłopcy: Filip Wasilewski i Franciszek Litawa (UKS „Dwójka” Tczew).

Kluczową rolę w szkoleniu młodzieży odgrywają wiodące kluby regionu. W klasyfikacji klubowej OOM 2026 wysoko znalazły się pomorskie ośrodki: UKS „Dwójka” Tczew (4. miejsce w Polsce, 63,5 pkt), MUKS Kosakowo (10. miejsce, 27,5 pkt), UKS „Gromik” Gdynia (11. miejsce, 22,5 pkt) oraz UKS „Ósemka” Starogard Gdański (13. miejsce, 19,5 pkt). Tego typu wyniki pokazują, jak dynamicznie rozwija się pięciobój na poziomie młodzieżowym.

Szczególną rolę w Polsce pełni Wojewódzki Ośrodek Sportu i Rekreacji w Drzonkowie, który od 1976 roku gości najważniejsze zawody, w tym mistrzostwa świata juniorów. Kompleks ma parkur, halę, basen, salę szermierczą i strzelnicę, więc młodzi zawodnicy mogą przećwiczyć wszystkie elementy rywalizacji w jednym miejscu. Nieprzypadkowo to właśnie w Drzonkowie w 1981 roku Janusz Pyciak‑Peciak zdobył tytuł indywidualnego mistrza świata.

System 2‑, 3‑ i 4‑boju pozwala dziecku wejść w pięciobój etapami – od prostego pływania i biegu po pełną kombinację z szermierką, strzelaniem i parkurem lub torem przeszkód.

Jak trenować do pięcioboju nowoczesnego?

Trening w tej dyscyplinie opiera się na treningu przekrojowym. Zawodnik musi budować jednocześnie technikę pływacką, czucie broni w szermierce, umiejętność współpracy z koniem lub radzenia sobie na torze przeszkód, a także wytrzymałość biegową połączoną z precyzyjnym strzelaniem. Bez dobrej organizacji tygodnia trudno to połączyć.

Trening pływacki

W pływaniu liczy się ekonomia ruchu. Przy dystansie 200 m zawodnik spędza w wodzie około dwóch minut, więc każda strata na technice szybko zamienia się w kilka sekund. Typowy mikrocykl obejmuje jednostki poświęcone technice kraula, odcinki szybkościowe na 25–50 m oraz serie tempowe w okolicach tempa startowego, na przykład 6×100 m.

Do tego dochodzi praca nad nawrotami, startem z bloku i nawigacją na torze. Warto włączać pływanie zmienne, bo rozwija ogólną sprawność w wodzie. U młodszych zawodników objętość jest niewielka, u seniorów mocny tydzień może przekraczać 20 km.

Trening biegowo‑strzelecki

Bieg z pistoletem laserowym wymaga czegoś więcej niż samej wytrzymałości. Zawodnik musi umieć uspokoić oddech na stanowisku, ustabilizować rękę i szybko oddać pięć celnych strzałów. Dlatego w planie powinny pojawić się treningi, w których odcinki biegowe przeplatają się z krótkimi seriami strzałów.

Popularnym ćwiczeniem jest na przykład 5 rund po 600–800 m, a między nimi wejście na stanowisko i oddanie serii strzałów z limitem czasu. Takie zadanie bardzo przypomina Laser Run, który Międzynarodowa Unia Pięcioboju rozwija w osobnych zawodach, zachęcając dzieci i amatorów do wejścia w świat dyscypliny.

Siła, mobilność i przygotowanie ogólne

Szermierka, jazda konna i tor przeszkód wymagają silnego, stabilnego ciała. Zawodnicy wykonują ćwiczenia siłowe z własnym ciężarem i sztangą, pracują nad równowagą oraz mobilnością bioder i barków. Część treningu odbywa się na ujeżdżalni lub parkurze – tu kluczowe jest poczucie rytmu i odwagi na przeszkodach. Coraz częściej wprowadzane są również sesje techniczne na torach OCR, gdzie ćwiczy się kolejność chwytów, dynamikę wybicia i bezpieczeństwo w razie nieudanego chwytu.

Do tego dochodzi praca prewencyjna. Odpowiednio dobrane ćwiczenia wzmacniają stopy, kolana i odcinek lędźwiowy, co ogranicza kontuzje przy dużej liczbie powtórzeń w biegu i skokach. W cyklu rocznym pojawiają się też zgrupowania w ośrodkach takich jak Drzonków, gdzie można połączyć wszystkie elementy w warunkach zbliżonych do zawodów.

Dobry pięcioboista musi łączyć cechy sprintera, maratończyka, szermierza, jeźdźca, specjalisty od OCR i strzelca – a trening przekrojowy pozwala te cechy rozwijać równolegle, bez przeciążania jednej sfery.

Pięciobój na świecie i pod egidą UIPM

Za rozwój pięcioboju nowoczesnego odpowiada UIPM – Międzynarodowa Unia Pięcioboju Nowoczesnego. Federacja ta zarządza nie tylko klasycznym pięciobojem, lecz także pokrewnymi sportami wielobojowymi, rozgrywanymi często na otwartej przestrzeni.

W jej programie znajdują się m.in.:

• Biathle (biathlon plażowy) – sekwencja bieg – pływanie – bieg, rozgrywana na otwartych akwenach (morza, jeziora, rzeki) i dowolnej nawierzchni biegowej.
• Triathle (triathlon plażowy) – sekwencja strzelanie – pływanie – bieg, również na otwartej wodzie.

Oficjalne Mistrzostwa Świata w biathle i triathle UIPM organizuje od 2013 roku, co daje zawodnikom alternatywną ścieżkę rozwoju lub możliwość specjalizacji w krótszych, bardziej dynamicznych formatach.

Osobnym projektem jest Laser Run jako samodzielny sport. Pierwsze Mistrzostwa Świata w tej konkurencji odbyły się w 2015 roku, a globalny cykl UIPM Laser Run City Tour wystartował w 2017 roku w około 60 miastach. Już w 2018 roku objął on 100 lokalizacji na całym świecie, także w Polsce. Dzięki temu wiele dzieci i dorosłych poznaje pięciobój właśnie od strony kombinacji biegu i strzelania.

Reformy olimpijskie i przyszłość dyscypliny

Pięciobój nowoczesny mocno się zmienia w odpowiedzi na wymagania igrzysk i mediów. Kluczową decyzją była zapowiedziana reforma programu olimpijskiego od Los Angeles 2028. Nowo wybrany prezydent UIPM, Amerykanin Robert Ernest Stull (który w swoich działaniach często odwołuje się do polskich tradycji pięcioboju), ogłosił, że igrzyska w Paryżu 2024 były ostatnimi z udziałem jeździectwa. Od LA 2028 jazda konna zostanie całkowicie zastąpiona torem przeszkód OCR.

Z perspektywy zawodników oznacza to konieczność nieco innego przygotowania motorycznego – więcej treningu siły względnej, chwytu, pracy na drążkach i linach. Dla organizatorów igrzysk to szansa na uproszczenie logistyki (brak koni, stajni, transportu), a dla kibiców – na jeszcze bardziej widowiskowy, dynamiczny format, łatwy do pokazania w telewizji i internecie.

Polskie sukcesy w pięcioboju nowoczesnym

Polska należy do najbardziej utytułowanych nacji w historii pięcioboju. Obok wyników olimpijskich imponująco prezentuje się bilans Mistrzostw Świata.

Indywidualni mistrzowie świata z Polski (seniorzy)

• Janusz Pyciak‑Peciak – 1977 San Antonio, 1981 Drzonków
• Barbara Kotowska – 1985 Montreal
• Dorota Nowak‑Idzi – 1988 Warszawa
• Arkadiusz Skrzypaszek – 1991 San Antonio
• Iwona Kowalewska – 1992 Budapeszt
• Anna Sulima – 1998 Meksyk
• Marta Dziadura – 2006 Gwatemala

Złote drużyny i sztafety na MŚ

Mężczyźni – drużynowo:

• 1977 – Pyciak‑Peciak, Pacelt, Rotkiewicz
• 1981 – Pyciak‑Peciak, Olesiński, Szuba

Mężczyźni – sztafeta:

• 1992 – Mejsner, Giżyński, Nowicki
• 1995 – Czyżowicz, Warabida, Mejsner
• 1996 – Czyżowicz, Mejsner, Warabida

Kobiety – drużynowo:

• 1985 – Kotowska, Nowak‑Idzi, Bajan
• 1988, 1989, 1990 – Nowak‑Idzi/Idzi, Dąbrowska, Sulima
• 1991, 1992 – Idzi, Kowalewska, Sulima
• 1995 – Idzi, Kowalewska, Sulima
• 1998 – Boenisz, Idzi, Sulima
• 2000 – Boenisz, Idzi, Sulima
• 2006 – Boenisz, Dziadura, Czwojdzińska

Kobiety – sztafeta:

• 1991 – Idzi, Kowalewska, Sulima
• 1992 – Idzi, Kowalewska, Małoszyc
• 1994 – Idzi, Kowalewska, Sulima
• 1995, 1996 – Idzi, Kowalewska, Małoszyc
• 1998 – Idzi, Kowalewska, Sulima
• 2004 – Boenisz, Dziadura, Sędziak
• 2006 – Boenisz, Dziadura, Małoszyc

Polacy na igrzyskach olimpijskich

Historia startów olimpijskich Polaków w pięcioboju sięga okresu międzywojennego.

• Amsterdam 1928 (debiut) – Zenon Małłysko (12. miejsce), Stefan Szelestowski (26. miejsce), Franciszek Koprowski (34. miejsce).
• Rzym 1960 – Stanisław Przybylski (7. miejsce), drużyna na 5. miejscu.
• Monachium 1972 – Ryszard Wach (13. miejsce), drużyna na 8. miejscu.
• Montreal 1976 – złoto Janusza Pyciaka‑Peciaka, Zbigniew Pacelt (19. miejsce), drużyna tuż za podium (4. miejsce).
• Moskwa 1980 – Janusz Pyciak‑Peciak (6. miejsce), Jan Olesiński (11. miejsce), drużyna na 4. miejscu.
• Barcelona 1992 – największy sukces: indywidualne złoto Arkadiusza Skrzypaszka, Dariusz Goździak (10. miejsce), Maciej Czyżowicz (19. miejsce) oraz złoto drużynowe.
• Atlanta 1996 – Igor Warabida (5. miejsce).
• Rio 2016 – brąz Oktawii Nowackiej, który po latach dołączył do panteonu polskich sukcesów.

Na poziomie wyczynowym inspiracją są więc zarówno olimpijskie medale Pyciaka‑Peciaka, Skrzypaszka i Nowackiej, jak i liczne tytuły mistrzów świata oraz złote drużyny kobiet i mężczyzn. Dla młodych pięcioboistów to dowód, że z polskich ośrodków szkoleniowych można dojść na sam szczyt.

Jak zacząć przygodę z pięciobojem nowoczesnym?

Dla dziecka pierwszym krokiem zwykle jest dwubój nowoczesny, czyli pływanie i bieg rozgrywane osobno, z sumowaniem wyników. Wiele szkół i klubów organizuje takie zawody jako formę sportu szkolnego. W kolejnych latach dochodzą elementy strzelania laserowego i krótsze biegi połączone w mini kombinację.

W Polsce nad rozwojem dyscypliny czuwa Polski Związek Pięcioboju Nowoczesnego oraz okręgowe związki, między innymi w Gdańsku. To one przygotowują kalendarz imprez i wyznaczają standardy szkolenia. W 2026 roku widać coraz szerszą sieć klubów, które prowadzą sekcje dla dzieci, młodzieży i seniorów, często w miastach z dostępem do basenu, sali szermierczej i strzelnicy laserowej.

Drugą ścieżką wejścia w dyscyplinę są imprezy typu Laser Run City Tour, w których startują całe rodziny. Tu można sprawdzić się w prostej kombinacji biegu i strzelania, bez konieczności opanowania od razu szermierki czy jeździectwa. Wiele późniejszych talentów zaczynało właśnie od takiego formatu, a niektórzy specjalizują się w samym Laser Run, biathle czy triathle, traktując pięciobój jako kolejny krok.

Jeśli myślisz o tej dyscyplinie dla siebie lub swojego dziecka, pierwszy krok jest prosty: regularne pływanie i bieganie. Reszta – szermierka, strzelanie i parkur albo tor OCR – dochodzi stopniowo wraz z wiekiem i kolejnymi etapami szkolenia. Dzięki przemyślanemu systemowi 2‑, 3‑ i 4‑boju wejście w pięciobój jest bezpieczne, stopniowe i możliwe praktycznie w każdym większym mieście w Polsce.